Dag mensen,

Na een reis van 22 uur ein-de-lijk in Australië! Inmiddels ben ik drie dagen in Melbourne en heb ik weinig spectaculairs beleefd, maar toch even een samenvatting.

Goed, op 11 januari begon het avontuur. Met the whole family naar Amsterdam gereden (zonder sneeuw-problemen) en ben ik, na het onvermijdelijke afscheid, op het vliegtuig gestapt richting London. In London helaas 45 min. vertraging, maar goed; gezien de weersomstandigheden zij het ze vergeven. London - Hong Kong duurde zo'n 11 uur, en weer werd bevestigd hoe ongelofelijk saai vliegen is. In Hong Kong weer overstappen, op naar Australië! Acht dodelijk saaie uren later stapte ik uit in Melbourne. Vanwege de angst die me aangejaagd is door programma's als ‘Border Patrol' verwachtte ik minstens 28 keer gefouilleerdte worden om vervolgens drie uur in een verhoorkamer door te moeten brengen, maar niets van dit alles.

In het vliegtuig had iedereen een ‘Incoming Passenger Card' getekend, waarop alles wat mogelijk niet het land in mag, genoteerd moet worden. Ik zal jullie de ellenlange lijst besparen, maar geloof me: behoorlijk kansloos. Goed, een half uur na de landing stond ik buiten, op zoek naar een taxi. Taxi was natuurlijk snel gevonden, en dus op weg naar Toorak, een wijk zo'n 7 km vanaf het centrum. Hier zal ik de komende vijf maanden verblijven. Na een half uur stond ik in Toorak, en werd ik binnengelaten door mijn host. Het was middernacht toen ik arriveerde, dus na een korte rondleiding vertrok ze weer snel. Er is ruimte voor drie studenten, maar momenteel ben ik de enige i.v.m. de zomervakantie. Dat betekent dat ik behoorlijk wat ruimte voor mezelf heb, wat echt wel relaxed is. Na de vakantie komen er waarschijnlijk wel nieuwe studenten bij.

Next day. Geen oog dichtgedaan door de warmte (en de treinen die om de 10min langs mijn slaapkamer razen). Volgens Vivian, mijn host, is het echt niet heel warm momenteel. Een dag voordat ik arriveerde was het 45 graden. Right. Ik wilde erg graag wat van de stad zien, maar zo'n eerste dag is misschien niet de beste om direct van alles te gaan ondernemen. Omdat ik toch wat boodschappen moest halen (voedsel is een van de punten op de beruchte ‘what-not-to-bring-to-Australia' lijst) ben ik met Vivian en haar twee jongste kinderen naar Toorak road gelopen. Ze gaf me voor vertrek een kaart mee, een wijs besluit. Richtingsgevoel behoort niet bepaald tot mijn sterke punten. Na wat boodschappen te hebben gedaan maar een beetje rondgelopen, een vreemd idee om aan de andere kant van de wereld te zijn. Van een jetlag heb ik (tot op heden) helemaal geen last gehad, gelukkig. Het is heerlijk weer, ik zie palmbomen en een blauwe lucht: ik weet niet of ik ooit weer terug wil! Het Australische Engels is trouwens bijna een taal op zich, ze hebben de neiging om veel woorden af te korten. Afternoon wordt bijv. ‘arvo', een barbecue is een ‘barbie' en ‘brekkie' staat voor breakfast. Ik vind het behoorlijk vermakelijk om ze te horen praten. Deze zin kwam ik tegen in mijn Lonely Planet reisgids:

‘The ringer looks around and is beaten by a blow. And curses the old swaggie with the bare-bellied yeo.'

Wie dat kan vertalen naar fatsoenlijk Engels (of Nederlands!) krijgt een pot Vegemite van me cadeau.

Anyways, Australië kent nog een probleem: watertekort. Consequentie: er mag p.p. maar 4 min. per dag gedoucht worden. Het is zelf zo, dat het koude water dat normaal gesproken gewoon door het putje wegstroomt (voordat het warm wordt) opgevangen wordt in een emmer. Dat wordt dan weer gebruikt voor de vaatwasser. Wauw.

Ik ben en blijf Nederlandse, dus fietsen zal ik. Ook hier. In principe doen mensen dat hier ook wel, maar het is toch nog wel even wat anders dan in Holland. Vivian vertelde me dat ze een reserve fiets heeft (ik ben toevallig terechtgekomen in een gezin dat enorm van fietsen houdt...) en ik die wel mag huren. Nou, dat is nog eens goed nieuws. Toen ze vroeg of ik mee wilde helpen om de fiets in elkaar te zetten heb ik maar braaf ‘ja' geknikt, maar snapte niet helemaal wat ze bedoelde.

Grote doos werd uit de schuur gesleept, gereedschap gehaald en beginnen maar. Het is hier blijkbaar zo, dat een fiets aangeleverd wordt als een doe-het-zelf pakket. Ok. Na wat gesleutel toch maar mooi resultaat: een echte Aussie bike! Hij was nog niet helemaal compleet, dus ben ik 's middags met Jasmine, de oudste dochter, naar de fietsenwinkel (ja, die hebben ze hier gewoon!) gefietst(!) en lichten, een slot en een helm gekocht. Yep, het dragen van een fietshelm is hier verplicht. Daarna nog even naar de telefoonwinkel, Jasmine wilde een nieuwe telefoon, ik heb de simkaart gekregen: nu heb ik dus ook een Australisch nummer (0401264429). Met Jasmine ben ik nog even naar haar werk gefietst (bakkerij) en mocht iets uitzoeken. Thanks mate! Na weer in Toorak te zijn aangekomen, (man, dat links fietsen is nog behoorlijk lastig!) ben ik 's middags met Vivian en haar zoon naar downtown Melbourne gereden met de auto, fietsen op het rek. Daar hebben we zoonlief en auto aan paps gegeven (die daar aan het werk was), en zijn Vivian en ik dwars door het centrum naar huis gefietst. Paps en zoon gingen een dagje kamperen. Vivian vond het belangrijk me een beetje wegwijs te maken op de fiets, I'm grateful. Ze vertelde dat mensen echt gemotiveerd worden om op de fiets naar het werk te gaan. De gezondheid en het milieu hebben er beide baat bij. Sommige bedrijven geven zelfs een bonus aan werknemers die op de fiets naar het werk gaan. Fietsen hier is trouwens best eng, want over het algemeen zijn er weinig officiële fietspaden, wat betekent dat je je gewoon tussen en naast auto's moet wurmen met je fietsje. Er wordt ook niet heel veel rekening gehouden met het fietsende volk, dus het is uitkijken geblazen. Goed, het was echt een tof ritje, dwars door de stad, langs rivier de Yarra, en het park. (check de ietwat sneue foto) Een ritje van 7 km. Ik was bekaf, haha. En ik heb spierpijn.

Het is wel fijn, want ik eet (tegen vergoeding) gewoon met het gezin mee. Dat gezin bestaat trouwens uit paps, mams en vier kiddies (8/10/16/22 jaar oud). De oudste woont in Brisbane. Oh, en niet te vergeten de drie-maanden-oude Labrador pup Sage, die hier tijdelijk woont en na zes maanden training voor volk en vaderland bij de douane mag/moet werken. Ik kan echt niet koken, dus mee-eten is wel een uitkomst. Over een week of twee zal ik het zelf eens proberen, mijn werktijden zijn onregelmatig en het is toch echt wel tijd om eens te leren koken.

Oh, gister heb ik me even ondergedompeld in de Australische cultuur: ik heb Vegemite gegeten. De smaak vergeet ik nooit weer, het is denk ik het smerigste dat ik tot nu toe heb gegeten. Ik weet niet eens hoe ik het moet omschrijven, het is echt vreemd. Het is trouwens broodbeleg.

Goed, wat heb ik vandaag voor enorm interessante dingen beleefd... Volgens mij is trouwens de helft van de lezers inmiddels afgehaakt, dit verhaal wordt toch echt een stuk langer (en nuttelozer) dan verwacht. Anyway, vandaag heb ik in mijn eentje de buitenwijken rond de stad op de fiets verkend. Het viel allemaal best mee: geen toeterende auto's, boetes of andere ellende, ik heb het redelijk in de gaten allemaal.

Ik vergeet trouwens bijna waarvoor ik hier ben gekomen: stage! A.s. maandag ga ik lunchen met mijn baas, hij wilde het een en ander doorspreken en me laten zien waar ik kom te werken vanaf 25 januari. Spannend!

Well, that was it for now. Heel erg bedankt voor jullie berichtjes, erg leuk!

Liefs Karin