G'day!

De eerste week in Australia zit er alweer op... Time flies when you're having fun. Weer even een update.

Deze week heb ik voornamelijk de toerist uitgehangen. En toch een beetje last gekregen van de gevreesde jetlag. Oh: en ik heb natuurlijk kennis gemaakt met mijn baas!

Laat ik daarmee beginnen. Afgelopen maandag had ik om 12.00 uur een afspraak in Middle Park, waar het kantoor gevestigd is. Jasmine zou er met me naartoe fietsen, zodat ik een beetje vertrouwd zou raken met de (fiets)route. 's Ochtends werd ik wakker en kreeg de schrik van m'n leven: regen! Eerst dacht ik dat ik droomde, of dat het de treinen waren zo'n beetje naast mijn bed rijden. Behoorlijk vervelend trouwens, ik doe echt geen dicht door die rotdingen. Goed, het was dus geen droom en ook geen trein. Ik heb het nog nooit ZO hard zien regenen. Belachelijk gewoon. Het komt ook zelden voor, zoveel regen op een dag; is me verteld. Voor Melbourne is het natuurlijk geen straf; nu kunnen we wel vijf minuten douchen! Helaas kwam Jasmine melden dat ze echt niet door dit weer met me mee zou fietsen. No worries mate. Ze legde me gelukkig uit hoe ik er met het openbaar vervoer moest komen; en dus stapte ik vol goede moed, zonder paraplu (wie denkt daar nu aan als je naar Australië gaat?!) naar het treinstation, dat gelukkig om de hoek is. Kaartje kopen, en op naar Middle Park. Ik heb geprobeerd me aan het reisschema te houden dat Jasmine voor me had uitgeprint, maar was na 20 minuten de weg alweer kwijt. Ik moest in hartje stad overstappen op de tram, maar die was nergens te bekennen. Niet de tram die ik moest hebben in ieder geval. Dus maar een paar zakenmannen gevraagd die er behoorlijk ‘local' uitzagen, maar zelfs zij hadden geen idee. Ze gaven me een alternatieve route, en dus maar wachten op tram nummer 96. Op weg naar Middle Park (in tram 96: yes!) vroeg ik voor de zekerheid nog even aan een oud mannetje of ik wel op de goede weg zat, en nahet bevestigende antwoord gaf hij me nog een goede tip. 'Go to Tassie (Tasmanië) love, Victoria is probably the only state still run by inmates'. Ik heb m'n best gedaan niet te hard te lachen; hij was blijkbaar niet bepaald Melbourne-fan. Je wordt hier trouwens constant aangesproken met ‘love' en ‘darling'. Cultuur denk ik. Ze zijn wel behoorlijk behulpzaam, de Australiërs. Tijdens een van de eerste dagen was ik de weg kwijt (what's new) en liep ik met mijn zware boodschappentassen naar huis (dacht ik) maar wist opeens niet meer heel goed of het wel de juiste richting was. Dus vroeg ik een ouder echtpaar naar de juiste weg, maar ze waren zelf ook toeristen. Gelukkig wisten ze wel waar ik moest zijn en zijn ze het hele eind met me meegelopen, de tassen werden zelfs voor me gedragen! Goed, terug naar tram nummer 96. Gelukkig stopte hij midden in Middle Park, en hoefde ik maar drie minuten naar mijn werk te lopen. Daar aangekomen (‘look for the red door') ben ik direct met baas John naar een restaurantje in de buurt gelopen en heb in 2,5 uur van alles besproken. Het is een aardige man, die veel van zijn werk houdt. Momenteel ben ik de enige werknemer, en zit ik met John voornamelijk op kantoor. Er zijn verschillende projecten waar hij mee bezig is, maar die zitten allemaal nog in de productiefase. Dat betekent dat er veel moet worden geregeld (financiën, script, acteurs regelen etc.) voordat we überhaupt kunnen regisseren/filmen/monteren. Goed, ik ben erg benieuwd. Ik houd jullie op de hoogte.

Een paar dagen geleden heb ik sinds jaaaaaaaaaren weer eenECHTE hamburger gegeten. I know: ik ben vegetariër, maar principes moeten helaas even plaats maken voor de inburgeringscursus.

Australiërs zijn rasechte vleeseters; BBQ'en is een van 's lands grootste hobby's. Vorige week was ik uitgenodigd voor een echte Aussie BBQ aan de Yarra rivier, door de jeugdgroep van de kerk. Op de uitnodiging stond dat ik ook iets mee moest nemen, en dus had ik 12 toetjes gekocht en fietste om 18.00u naar de rivier. Ik ben die stomme rivier wel 20 keer langsgefietst, maar een jeugdclub; ho maar. Mijn toetjes kookten zo'n beetje, en dus heb ik na 45min. de hoop maar opgegeven. Helaas. Ze waren daar vast ergens, maar mijn richtingsgevoel is nooit optimaal geweest, to say the least. Geen barbecue dus. Volgende week staat er een Beach Day op het programma, dan waag ik nog maar eens een poging.

Een paar dagen geleden ben ik in mijn eentje naar de stad gefietst. Doodeng, ik heb het halve stuk gelopen over het voetpad. Zoals ik al eerder zei; het is een gekkenhuis in de stad. Vooral voor fietsers, normaal gesproken kan ik fijn het fietspad gebruiken en heb dus weinig last van drukte. Eigenlijk geldt die drukte maar voor de helft van de route die ik moet fietsen naar de stad, omdat er langs rivier de Yarra een fantastisch fietspad is aangelegd. Dat is echt een verademing, lekker doorfietsen! In de stad heb ik me voornamelijk vergaapt aan allerlei mooie (en minder mooie...) gebouwen. Melbourne is schitterend, het centrum is relatief klein vind ik, heel compact. Door de vele parken doet de stad bijna dorps aan. Er wordt ongelofelijk veel gesport: langs de rivier vind je de joggers en de Yarra rivier wordt iedere dag overspoeld door boten, roeien is hier een schoolsport die veel beoefend wordt. Aan de kant van de rivier fietst dan een student met een megafoon die zijn klasgenoten, die aan het roeien zijn, aanmoedigt en beter laat presteren. En allemaal in uniform natuurlijk. Erg leuk om te zien. Ze zijn vreselijk fanatiek allemaal. Melbourne is een echte sportstad trouwens, de grootste ‘Sporting Arena' van Australië staat hier, the MCG (Melbourne Cricket Ground). Er is plaats voor 100.000 supporters.

Er is begonnen met de bouw van het stadion in 1853, toen de Cricket Club gedwongen werd te verkassen i.v.m. de aanleg van een treinrail en dus een nieuw stekkie nodig had. Er worden, zoals de naam al doet vermoeden, veel (internationale) cricket wedstrijden georganiseerd, maar ook andere sporten, zoals voetbal en rugby zijn/worden er beoefend. Het is een behoorlijk indrukwekkend gebouw. In het kader van de inburgeringscursus zal ik er toch aan moeten geloven, GO AUSTRALIA!!

I made a new friend. Toen ik dus in downtown Melbourne mijn ogen uitkeek, werd ik gewenkt door een horsecarriage man (je weet wel, zo'n man die toeristen voor 30 Euro per kwartier in een rijtuigje mee laat rijden door de stad). 'Would you mind to watch my horses, I need to go for a piss...' Sure, will do. Na een paar minuten kwam hij terug en raakten we aan de praat; waar kom je vandaan, wat doe je hier, etc. etc. Op een gegeven moment vroeg hij (hij heet trouwens Bob) of ik ook een ritje wilde maken door de stad. Nadat ik hem uitlegde dat ik geen contant geld bij me had, alleen een creditcard, maakte hij me duidelijk dat hij alleen maar vriendelijk wilde zijn. 'I don't want your bloody money, you can come for free!' Hmm, waar is toch dat addertje? Geen addertje, zodra hij een aantal betalende klanten had, mocht ik gratis meeliften. Na een half uur gewacht te hebben op de betalende klanten, die helaas niet kwamen, ben ik verdergegaan.

Bob vertelde dat hij hier morgen weer zou zijn, en dat ik het dan nog een keer kon proberen. Okidoki. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag ben ik weer naar de stad gefietst (niet alleen voor het gratis ritje, hoor) en kreeg ik van Bob, tijdens het wachten, een kop koffie. 'You're just a poor student'. That's right mate. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten op mijn gratis horsecarriage ritje, en heb ik fijn, voor op de bok, Melbourne vanachter de paardenkonten bekeken. Het was echt tof, Bob kletste honderduit (Australischer dan hij krijg je ze niet) en vertelde me van alles over de stad. Na het ritje van een half uur liet hij weten dat ik nog maar eens terug moest komen, voor nog een gratis ritje. Not bad, huh?

Goed, gister was een busy day. 's Ochtends ben ik naar de Royal Botanical Gardens gefietst, zo'n 4km vanaf Toorak. De botanische tuinen zijn echt een trekpleister van de stad: 36 hectare groot, meer dan 50.000 planten- en bloemensoorten. Er worden weet-ik-hoeveel tours georganiseerd, voor de kinderen is er een speciale watertuin. Echt heel groot. En erg mooi. Er wordt gezegd (vast door Australiërs) dat de RBG tot de mooiste botanische tuinen ter wereld behoren. Ik spreek ze niet tegen, het is ook echt ongelofelijk mooi. Ik had me voorgenomen ‘even' naar de tuinen te gaan voordat ik naar de stad zou fietsen, maar dat ‘even' werd 2,5 uur. Fotogeniek stukje Melbourne, ook. Ik heb me prima vermaakt, hele mooie planten en bloemen gezien, best vreemd om vanuit de tuinen de skyline van Melbourne te zien terwijl je je in een rustiek stukje Australië waant. Best bijzonder. Al was het wel loeiheet, ik ben blij dat zonnebrandcrème hier maar een paar Euro kost. Verstandige regering. In de stad heb ik mijn fiets vlakbij Flinders Street Station geparkeerd, hartje centrum. Flinders Street Station is een van de bekendste oriëntatiepunten van de stad, het is het bekendste station van Melbourne. Iedere dag maken meer dan 100.000 mensen gebruik van dit station. Vivian legde me uit dat er een bekende uitspraak is hier: 'Meet me under the clocks', wat betekent dat je diegene ontmoet onder de rij klokken die boven de hoofdingang hangen. Flinders Street Station ligt erg centraal, natuurlijk, en er staan dan ook een aantal andere (mooie) gebouwen in de buurt. Saint Paul's Cathedral is er een van. De kathedraal, die in etappes is gebouwd, is ook een belangrijk herkenningspunt van Melbourne. Federation Square hoort bij het ‘nieuwe' Melbourne. Het is een enorm gebouw (niet erg mooi, naar mijn mening) en je vindt er musea, kunst, restaurants, barretjes en winkels. De een vindt het uniek, de ander spuuglelijk. Het past eigenlijk niet tussen de andere gebouwen, Flinders Street Station en de kathedraal zijn beide oud (nou ja, wat is oud in Australië...), net als vele andere gebouwen in de buurt, Fed. Square behoorlijk futuristisch. Ik ben dus, na het parkeren van mijn fiets, maar rond gaan lopen en kwam toevallig een Tourist Shuttle Bus tegen. Vreselijk natuurlijk; een bus speciaal voor toeristen, maar het is gratis. Net als de City Circle Trams, die overigens wel tof (en ook gratis) zijn. Je wordt langs 13 trekpleisters/hoogtepunten gereden en kunt in- en uitstappen wanneer je wilt. Ik ben dus toch maar ingestapt en wist zelfs een zitplek te bemachtigen. In anderhalf uur tijd heb ik de hoogtepunten van de stad aan me voorbij zien razen. Ik ben nergens uitgestapt, a) omdat ik in de laatste bus zat en dus niet meer terug zou kunnen, en b)omdat de buschauffeur de airco op standje 20 had gezet. Heerlijk. Bij de een na laatste stop ben ik er uitgegaan omdat dat dichtbij de parkeerplek van mijn fiets was, maar gelukkig was daar ook iets leuks te beleven.

The Eureka Skydeck 88, om precies te zijn; het hoogste appartementencomplex ter wereld. 300m hoog, 92 verdiepingen, 52.000 vierkante meter raam, 3,680 traptreden. Volgens de folder die ik heb gekregen. Er was 110.000 ton aan cement nodig om het gevaarte te bouwen. Allemaal nutteloze informatie natuurlijk, je moet het ZIEN! Voor 16 dollar word je in een lift gezet en ben je binnen 40 seconden op de 88^e verdieping. Ja, het is een heeeeeele snelle lift. Je oren gaan dichtzitten en je krijgt een wee gevoel in je maag. En daar betaal je voor. Maar uiteindelijk krijg je waar voor je geld; wat een uitzicht! De HELE stad kun je zien! Echt schitterend. Niet te vaak naar beneden kijken trouwens.

Ik stond net een half uurtje op verdieping 88, toen ik een telefoontje kreeg van Vivian. Ze ging die avond naar de bioscoop en vroeg of ik mee wilde. Sure! We spraken af bij de Botanical Gardens. Het ging namelijk om de Moonlight Cinema, tijdens de zomermaanden kun je in de buitenlucht films kijken. Omdat kaartjes snel uitverkocht zijn, waren we behoorlijk vroeg aanwezig. Kaartjes zijn niets duurder dan ‘gewone' bioscoop kaartjes, en het is echt een feest om buiten, samen met heel veel andere mensen een film te kijken. In de Royal Botanical Gardens! It doesn't get better than that. Na het kopen van de kaartjes zijn we nog even snel naar de MacDonalds gefietst, eten gehaald en snel weer terug naar de tuinen. Vivian had een vriendin uitgenodigd, en samen zaten we daar dan, op de heuvel, te wachten totdat de film begon. Die begint overigens pas als de zon bijna onder is. Echt grappig, want veel mensen hadden hun halve interieur meegesleept: van matrassen tot halve banken. En eten: heel veel eten. Echt een ervaring. Goede film trouwens, ook: An Education.

Het is hier momenteel bloedheet: zo heet dat ik uit pure frustratie de ventilator maar naar mijn slaapkamer heb gesleept. Ik heb wat handwasjes gedaan en de natte kleding in de lege slaapkamer hiernaast gehangen; het is binnen no-time kurkdroog.

A.s. dinsdag is Australia Day, een nationale feestdag. Iedereen heeft vrij en er wordt van alles georganiseerd. Dit is een beetje het idee:

'On Australia Day we come together as a nation to celebrate what's great about Australia and being Australian. It's the day to reflect on what we have achieved and what we can be proud of in our great nation. It's the day for us to re-commit to making Australia an even better place for the future.'

Volgens de Australia Day website althans. Het officiële verhaal: op 26 januari 1788 arriveerde de eerste vloot met Britse gevangenen in Sydney. Elf stuks, om precies te zijn. Australiëis geboren. Onder de Aboriginals staat deze dag trouwens bekend als 'Invasion Day'...

Volgende week kan ik meer vertellen over Australia Day, denk ik.

See ya!

Liefs Karin