Week 4 is alweer begonnen... Het gaat zo snel! De afgelopen weken heb ik niet enorm veel beleefd, maar ik vond het hoe dan ook weer tijd voor een update.

Erg veel tijd om te ‘toeristen' heb ik niet meer, want mijn stage is sinds vorige week begonnen!
Ik heb het wel naar mijn zin, het voldoet aan de verwachtingen. Ik werk voor een freelance producent, wat betekent dat er veel moet worden geregeld. Ik houd me voornamelijk bezig met het doen van research en computerwerkzaamheden. We zijn bezig met de voorbereidingen voor een documentaire; die met een beetje geluk over een aantal maanden wordt gedraaid.

Op 26 januari was het hier feest: Australia Day werd gevierd! Dé nationale feestdag. Het is een beetje te vergelijken met Koninginnedag. Iedereen had een dag vrij en kreeg de kans op geheel eigen wijze zijn of haar vaderlandsliefde te uiten. Lang leve het chauvinisme! Veel winkels waren gesloten, maar in het centrum van de stad was het een en ander georganiseerd. Ik was een beetje laat, maar heb gelukkig nog iets van de multi-culti parade kunnen zien. Alle nationaliteiten (en dat zijn er nogal wat hier; meer dan 233...) komen voorbij lopen, veel in klederdracht. Er wordt muziek gemaakt en gezongen. Gewoon lawaai maken is trouwens ook toegestaan. Melbourne is erg trots op het feit dat ze een van de meest multiculturele steden ter wereld is. De stad heeft de grootste Italiaanse- en Griekse gemeenschap (op deze landen zelf na) ter wereld. Ongeveer een derde van de bevolking is niet in Australië geboren. Ik vind wel, dat er bijgezegd moet worden dat tolerantie nog niet erg lang hoog in het vaandel staat. Tot 1975(!) werd niet-blanken verboden te emigreren naar Australië. De zogenaamde White Australia Policy werd in 1901 geïntroduceerd, en pas in 1973 afgeschaft. Ene Alfred Deakin vond dat Japanse en Chinese immigranten een ‘bedreiging' vormden voor het ‘nieuwe' land en wilde ze buiten houden. Gelukkig is er veel veranderd. Er zijn nu enorm veel Aziatische gemeenschappen in heel het land. Helaas wordt er nog steeds (te) weinig aandacht besteedt aan de echte Australiërs: de Aboriginals. Op Australia Day wordt er voornamelijk veel gefeest, maar de minder leuke kant van het ontstaan van het land wordt een beetje onder het tapijt geveegd. Ik weet dat de geschiedenis van de meeste landen allesbehalve vredelievend en tolerant is, maar het feit dat het overgrote deel van de Aboriginals door de blanken is weggevaagd door landdiefstal, geweld en Europese besmettelijke ziekten, mag zeker niet vergeten worden.

Na de parade en andere über-Australische activiteiten (wedstrijd stoere-mannen-die-houthakken, BBQ'en) ben ik 's middags met Jasmine (dochter huisbaas) en een van haar vrienden naar het strand gegaan. De jeugdgroep van de kerk had een Beach Day georganiseerd. Veel hebben we niet opgetrokken met de jeugd (Jasmine kende de meeste mensen ook niet), maar we hebben ons prima vermaakt. Ik dacht dat het erg druk zou zijn op het strand (er zijn er niet zoveel in Melbourne), maar Jasmine vertelde me dat het pas druk wordt bij temperaturen vanaf 35/40 graden. Ik vertelde dat Nederlanders de Speedo's van zolder halen zodra het niet meer vriest, maar dat vond ze enigszins ongeloofwaardig. 's Avonds kwamen er nog een aantal vrienden bij en hebben we pizza gegeten. Een geslaagde dag.

Julia (8) en Justin (10) komen regelmatig even om het hoekje kijken als ik thuis ben. Julia speelt veel met haar poppenhuizen en ik sinds deze week ook. Ik heb de roze versie onder beheer, en kreeg de opdracht er vooral mee te spelen. Mijn poppen komen regelmatig op bezoek bij de hare en we ruilen zo nu en dan van kind. Ideale situatie. Justin speelt graag ‘bang', een zelfverzonnen spel. We hebben beide een waterpistool en proberen elkaar neer te schieten. Spelregels: je roept ‘bang Justin' als je ‘m ziet en hebt dan 60 seconden om weg te rennen. Hij is een minuut uitgeschakeld en krijgt een strafpunt. Wie het eerste 20 keer iemand neer heeft geschoten wint. Van Julia en Justin heb ik ook een nieuwe naam gekregen, Karin is blijkbaar lastig uit te spreken. Ik ga nu door het leven als ‘Garden'.

Mijn toeristische uitstapjes zijn wat minder geworden i.v.m. stage, maar ik móet in het weekend iets ondernemen. Afgelopen zaterdag en zondag had ik van alles gepland, maar het was zo enorm warm dat ik het maar een beetje rustig aan heb gedaan. Ik ben (op advies van mijn baas) naar het ACMI (Australian Centre for the Moving Image) geweest: een tentoonstelling die, zoals de naam al doet vermoeden, gaat over de Australische Film en TV wereld. Ook wordt het ontstaan van beeld uitgelegd d.m.v. allerlei doe-het-zelf vernuftigheden. Oh, ik was trouwens niet alleen! De avond daarvoor kreeg ik een berichtje van een Nederlands meisje, ze loopt momenteel ook stage in Melbourne en vroeg of ik zin had iets af te spreken. Ik heb haar zaterdagochtend direct gebeld, we spraken af elkaar 's middags te ontmoeten in de stad. Ze studeert in Leeuwarden (small, small world...) en loopt stage in een ziekenhuis in Melbourne.

Met Marit ben ik dus naar het ACMI geweest. De rest van de middag hebben we door de stad geslenterd, het was erg gezellig. Zondagochtend ben ik naar de kerkdienst geweest, in mijn eentje. Ik had de route een paar keer eerder gefietst met het gezin waarbij ik verblijf, en dacht dat ik het alleen ook wel zou vinden. De heenreis ging prima, maar de terugreis was een probleem. Ik verdwaalde (komt vaak voor) en heb er, i.p.v. 20 minuten, anderhalf uur over gedaan om weer thuis te komen. Thank goodness voor de waterkraantjes die in ieder park te vinden zijn, anders had ik niet overleefd. Het was een graad of 35, en het is hier nogal heuvelig... Ik kwam een andere fietser tegen die me goede raad gaf: ‘It's a bit hot for longs!' Ja, ik had inderdaad een KORTE broek aan moeten trekken. Nadat mijn hoofd weer een normale kleur had gekregen, ben ik naar het centrum gefietst. Op de planning stonden de Fitzroy gardens, een park midden in de stad. In het park was het erg rustig, zelfs de Australiërs vonden het te warm. Ik had beter kunnen kiezen voor een museum-met-airco, maar goed. De Fitzroy gardens dus. Een mooi park, waar behalve bomen ook nog iets anders te bewonderen valt. Cook´s Cottage. De ouders van Captain James Cook (de beste man is in de ogen van de Australiërs de officiële ontdekker van hun land) hebben het huis(je) in Engeland laten bouwen in 1755, maar nadat het verkocht werd in 1933 door de toenmalige eigenaresse, is het huisje steen voor steen afgebroken en in Australië weer helemaal opgebouwd. Australiërs houden van oude gebouwen, maar die zijn hier schaars. Dan haal je ze toch gewoon ergens anders vandaan?

Na door het piepkleine huisje (ik voelde me groot: fijn gevoel) te hebben gelopen, ben ik naar the Shrine of Remembrance gefietst. The shrine (ze houden nog steeds van afkortingen) is een GROOT oorlogsmonument, ter nagedachtenis aan de mannen en vrouwen uit Victoria die meegevochten hebben tijdens de 1^e en 2^e Wereldoorlog. Het is een enorm gebouw, dat Grieks aandoet. Vanaf the Shrine heb je een mooi uitzicht over de stad. Binnen vind je o.a. een galerij, veeeeeeeel medailles, en een ‘sanctuary'. Weer een stukje geschiedenis: in 1922 werd er een wedstrijd georganiseerd: het beste ingezonden ontwerp zou ook daadwerkelijk gebouwd worden. Twee Australische oorlogsveteranen wonnen uiteindelijk and there you go: the Shrine of Remembrance staat er nog steeds. Het weer sloeg snel om toen ik op the Shrine stond, en het begon te regenen. Melbourne blij, ik wat minder. Thuis mijn kookkunsten maar weer op de proef gesteld (ik kan inmiddels aardappels klaarmaken zonder in het kookboek te hoeven kijken) en de rest van de avond mijn beste vriend de ventilator gezelschap gehouden.

Op een avond stond ik mijn tanden te poetsen en hoorde opeens een akelig geluid. Ik had de deur i.v.m. de hitte openstaan, de hordeur was gelukkig dicht. Ik schrok me echt kapot. Ik had alle scenario's al gehad, maar vergat er eentje. Possums. Typisch Australische diertjes, die, als ze een soortgenoot tegenkomen hun territorium afbakenen d.m.v. het maken van een angstaanjagend geluid. Goed, dat was dus mijn possum introductie. Het beestje (dat trouwens best een hoog schattigheidsgehalte heeft) zat in de boom die vlak achter het huis staat. Helaas geen foto, het was te donker. (en ik durfde niet naar buiten te gaan)

Het kantoor waar ik werk ligt op vijf minuten loopafstand van het strand. De wijk St. Kilda (vlakbij Middle Park, waar ik werk) is behoorlijk populair onder jongeren/backpackers, voornamelijk vanwege de mooie ligging. Na werktijd ben ik er vorige week even geweest, het is er inderdaad best leuk. Direct na het ontstaan van St. Kilda, lang geleden, werd het een groot succes, mede dankzij de rijke families die er gingen wonen. Na de crisis waren de rijke families iets minder rijk en werd de wijk overgenomen door prostituees en drugsverslaafden. Tegenwoordig is er veel veranderd; het is weer een ‘nette' wijk en er zijn veel kunstgalerijen te vinden.

Ik krijg een huisgenootje! De eerste weken heb ik alle ruimte voor mezelf gehad, maar vanaf a.s. maandag komt er Australisch meisje bij. Ze komt hier minimaal een half jaar werken en studeren. Ik ben er blij om, na vier weken alleen-zijn is het fijn wat gezelschap te krijgen.

Bedankt voor jullie reacties, erg leuk om te lezen!

Liefs Karin