Hi!

De vierde stageweek zit er alweer op: de tijd gaat belachelijk snel voorbij. Ik begin me een beetje minder toerist te voelen, en alles wordt een beetje ‘gewoon'. Een goed teken. Weer even een opsomming van de activiteiten.

Let's start at the very beginning. Luna Park: een pretpark(je) in St. Kilda. Eigenlijk heb ik een ongelofelijke hekel aan pretparken (OK, Disney Land was leuk...) maar omdat ik toch in de buurt was... Het park is geopend in 1912; dus voor Australische begrippen middeleeuws. Je kunt zo het pretpark inlopen want er zijn geen entreekosten: kijken is gratis. De grootste houten achtbaan ter wereld en een oude draaimolen zijn zo'n beetje de hoogtepunten van Melbourne's bekendste pretpark. Of eigenlijk de ingang; want die is toch wel heel erg leuk (check foto). Van de attracties gebruik maken is trouwens niet gratis.

St. Kilda is een toffe plek; officieel niet meer deel van de stad. Vorige week is een van Melbourne's VELE festivals begonnen: het St. Kilda Festival. Melbourne staat bekend als festival stad: in mijn Lonely Planet reisgids staan er maar liefst 48 beschreven. Het festival duurt een week, het is vorige week begonnen en eindigt a.s. zondag. Er is veel livemuziek: voor ieder wat wils. Ik ben er even geweest; maar moet zeggen dat het een beetje tegenviel. Het schijnt fantastisch te zijn; ik denk dat ik iets te vroeg was. Het feestje was pas begonnen, en er waren vooral veel hippieachtige types te vinden. Erg vriendelijk allemaal; heel relaxed, maar niet vreselijk spannend. Ik heb er wel een potentiële mate aan overgehouden: in een falafel restaurant kwam ik twee broers tegen: Sam en Josh. Erg aardige gozers; Sam heeft me z'n nummer gegeven en vorige week heb ik ‘m een sms'je gestuurd. We'll meet soon.

Na de falafel-restaurant-ontmoeting heb ik de zonsondergang aan het strand nog even bewonderd; en ben ik de pier opgelopen. De kiosk aan het eind van de pier, die in 2004 honderd jaar zou worden; brandde helaas in 2003 af: tot groot verdriet van de St. Kilda bewoners. Om hen enigszins te troosten is er een replica gebouwd, die er best goed uitziet. Het weer was niet bepaald fantastisch (Melbourne staat bekend om haar 4-seasons-a-day...) en het was daarom niet erg druk. De pier wordt veel gebruikt door de vissers die in weer en (harde!) wind hun werk proberen te doen; en er liggen veel bootjes. En er zijn pinguïns! Wist ik niet, maar nadat ik een aantal mensen gebiologeerd naar rotsen zag staan staren, ben ik ook maar even gaan kijken. Een kolonie kleine pinguïns heeft zich in de drukste wijk van de stad gevestigd. Heel schattig allemaal natuurlijk, totdat ik een dode baby pinguïn tegenkwam. Toevallig waren er een aantal pinguïnbeschermers (of hoe noem je die mensen?) die blijkbaar aan het werk waren. Ze vertelden me dat het beestje door z'n pa&ma was tegengehouden toen hij het water in wilde gaan. Dat gaat er blijkbaar niet echt zachtzinnig aan toe. Tough love.

Ik heb een huisgenootje! Ze heet Rachel en komt uit een dorp hier zo'n 300km vandaan. Haar vader heeft 16.000 schapen. En kippen. En honden. Maar nu is ze dus hier; en we kunnen het wel goed met elkaar vinden. Ze houdt van films, we hebben inmiddels twee movienights gehad. Vanaf vandaag zijn we met z'n drieën, Amerikaanse studente Destiny komt hier ook tijdelijk wonen.

Een paar weken geleden heb ik de Queen Victoria Market bezocht. Met meer dan 600 verkopers is het de grootste openlucht markt op het zuidelijk halfrond. De markt zelf bestaat al 130 jaar, daarvoor was het een begraafplaats(!). Er wordt veel verse groente en fruit verkocht, maar voor souvenirs kun je er ook je hart ophalen. Een hoop prullaria, maar daarvoor is het een markt. ‘Don't come looking for style', waarschuwt mijn Lonely Planet. Klopt helemaal. Maar het is er wel erg gezellig, ik heb nog een tijdje staan praten met een Aboriginal verkoper die wél mooie spullen te koop had. Didgeridoos, schilderijen, boemerangs, you name it. In tegenstelling tot de meeste ‘Aboriginal kunst', was dit wel echt door Aboriginals gemaakt, en niet in een fabriek in Indonesië. En niet heel duur; omdat de opbrengst naar de Koorie (Aboriginals die oorspronkelijk de staten Victoria en New South Wales bewoonden) gaat. Hij vertelde dat Didgeridoos alleen door mannen worden bespeeld in hun cultuur; maar ik geloof dat ik er binnenkort toch eentje ga kopen.

Vorige week heb ik de big smoke voor een dag verlaten. Er moet toch meer zijn dan stad.De afstanden hier zijn enorm, en ik heb geen auto (ook geen rijbewijs trouwens) dus ik ben afhankelijk van het openbaar vervoer. Dat is hier wel heel goed geregeld trouwens, voor 6 Euro kun je de hele dag reizen, in de staat Victoria; that is. Maar goed, Victoria heeft een oppervlakte van 227.416 km² dus dat moet niet zo'n probleem zijn. Omdat de afstanden dus enorm zijn, heb ik maar een National Park uitgekozen dat qua afstand een beetje bereikbaar is; de Dandenong Ranges. Er zijn vooral heel veel bomen, kwam ik achter. En ze lijken allemaal op elkaar. Ik ben in totaal ook maar een keer of zeven verdwaald, dus al met al een succesvolle dag. De Europese immigranten hebben er in de 19^e eeuw flink huisgehouden en al die verschillende bomen geplant. Het is daardoor nu een mix van allerlei verschillende soorten bomen en planten. Een erg mooi gebied; ik heb zo'n zeven uren gelopen en veel moois gezien. Met de trein ben ik naar Belgrave gereisd, vanaf Belgrave met de bus verder naar Mount Dandenong. Onderweg kom je allerlei leuke dorpjes met nog leukere namen (Sassafras, Olinda) tegen. Een erg mooie route. Op Mount Dandenong werd ik afgezet (ik was de enige passagier in de bus...) en ben ik maar gaan lopen. Het uizicht moet fantastisch zijn, maar het was erg mistig en ik kon niets van het uitzicht zien. Vanaf Mt. Dandenong kun je op een heldere dag o.a. Melbourne zien liggen. Het is er heerlijk rustig; ik ben al behoorlijk gewend aan de drukte van de grote stad, maar moet zeggen dat stilte echt niet vervelend is (voor een dag). Toen ik weer eens verdwaald was geraakt, kwam ik toevallig een ander gedeelte van het park tegen; Kalorama. Er zijn veel picknick- en barbecue gelegenheden en je kunt er fijn wandelen. Toen ik een dode vogelspin zag liggen was het wandelen ineens een stuk minder leuk; maar het gebied zelf is schitterend. De laatste bus vertrok al om 17.00u, dus rond die tijd was ik terug waar ik was begonnen: SkyHigh Mt. Dandenong. Met het schitterende uitzicht dat ik nog steeds niet kon zien door de mist. Gelukkig reed de laatste bus ook daadwerkelijk en heb ik gezellig een half uur gekletst met een erg vriendelijke buschauffeur. Hij heeft me veel reistips gegeven, nice bloke.

De dag erna ben ik met Rachel naar de stad geweest, en hebben we Boost (smoothies) gedronken, bij de Subway gegeten en in de boekwinkel een ‘Aussie Fact Book' gekocht. Over een paar weken weet ik álles over Australië. Even een paar feitjes:

• er zijn welgeteld 101 miljoen schapen
• Het Opera House in Sydney is door een Deen ontworpen
• Australië heeft gemiddeld een bevolkingsdichtheid van 2,5 mensen per km², maar 84% van de bevolking bewoond 1%(!) van het land
• Het langste rechte stuk treinrail ter wereld (Nullarbor plain - Ooldea) is 478km lang
• De laagst gemeten temperatuur is -23 graden(New South Wales), hoogste: 53 graden(Queensland)
• Australië is van noord - zuid 3180km, van oost - west 4000km.

Nog meer feitjes (thank you; Lonely Planet)

• Vreemde plaatsnamen: (ze bestaan echt!) Mount Hopeless, Lake Disappointment, Bald Head, Big Billy Bore, Humpty Doo en Wagga Wagga
• Uitdrukkingen:
  ‘He has a few kangaroos loose on the top paddock' (Hij is gek)
  ‘He's weaker than a sunburned snowflake' (Hij is een zwakkeling)
  ‘I could eat a horse and chase the jockey' (Ik heb trek)

Een paar dagen geleden werd ik uitgenodigd door Vivian om 's avonds mee te eten. Ik haat koken; dus dit is perfect, dacht ik nog. Ik schoof 's avonds aan en was benieuwd wat er op het menu stond. Vlees. 'You have to eat this when you're in Australia'. Ze wilde niet vertellen wat het precies was, maar ik had mijn vermoedens. Ik heb braaf mijn bordje leeg gegeten en moet zeggen: het was best lekker. Kangoeroe. Ik heb er nog geen één gezien, maar wel mijn tanden in het arme beest gezet. En ik ben vegetariër. Ik geloof dat ik mijn geloofwaardigheid hierbij voorgoed ben verloren. Mijn (poging tot) verweer: dit was een eenmalig voorval, veroorzaakt door een combinatie van gastvrijheid en de welbekende inburgeringscursus. Laten we het daar maar bij houden.

See ya!

Liefs Karin