G'day,

Het backpackers leven is nu officieel begonnen. Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag op Bungaree Station, en gister ben ik door baas Mark naar Adelaide gebracht. Ik heb een fijne tijd gehad, en het is jammer dat het alweer voorbij is. Hard gewerkt, maar vooral erg genoten van alle (nieuwe) ervaringen.

Paardenraces zijn in Australië enorm populair, en dus moest ik er aan geloven. In Balaclava, een dorp niet ver van Clare, werd ook dit jaar weer een ‘cup' georganiseerd. Het hoogtepunt van de paardenraces zijn eigenlijk niet eens de knollen zelf, maar het verplichte verkleedpartijtje dat hierbij komt kijken. Alle vrouwen dragen jurken (en proberen elkaar wanhopig af te troeven) en de mannen ruilen hun houthakkershemden-en-Akubra-hoed in voor een driedelig pak. Ik vond het wel een geestige vertoning: er wegzakkend-in-de-blubber op je mooist uitzien. Het blijft een plattelands evenement en dat betekent voornamelijk: bier. Zoveel en zo vroeg mogelijk. En wedden. Met dat laatste heb ik enthousiast meegedaan trouwens, wat een feest! Dankzij de prestaties van peerd Haddle McDaddle ben ik nu $19.80,- rijker. De tactiek? Wedden op het paard met de meest belachelijke naam. Het heeft drie keer gewerkt; en als ik niet zo zuinig zou zijn geweest met inzetten, was ik nu de rijkste backpacker van het land geweest. Oh: en laat je niet afleiden door Australiërs-aan-de-zijlijn. Ik stond op het punt om geld in te zetten, toen er een oude boer naast me kwam staan. ‘Don't drink too much of that stuff!' wijzend op mijn wodka-cola (smerig, trouwens). Hij bleek een imker te zijn, en zag het oplossen van natuurrampen niet als een probleem . ‘All we have to do, is send flour and honey to Pakistan, and no one will starve!' Het paard waarop ik zou gaan wedden behaalde tijdens dit enorm inspirerende gesprek de overwinning. Thanks, Gandhi.

Het voelt vreemd om geen verblijfplaats meer te hebben. Na negen maanden stagiaire en boerin te zijn geweest, ben ik nu toegekomen aan mijn laatste Australië avontuur: reizen. Niet vervelend, hoor. De maanden zijn voorbijgevlogen, en ik kan eigenlijk niet geloven dat ik nog maar drie maanden te gaan heb voordat ik weer naar Nederland ‘moet'. Hekken verven, schapen vaccineren, dieren-voeren-met-toeristenkinderen, lammeren en kangoeroes grootbrengen, tuinieren, miljoenen bedden verschonen: het was een interessante tijd. Bungaree Station was zo anders dan het wonen en werken in Melbourne: twee compleet verschillende werelden. Het was fijn ‘the best of both worlds' van dichtbij te kunnen meemaken. Ik ben een gelukkig mens.

Nog een laatste keer terug naar Bungaree Station. Of eigenlijk, een ander station. Mick, een vriend van bazen Vicky en Mark, is boer. Hij woont zo'n 3 uur rijden vanaf Clare (‘It's not far away, really') en heeft een leuk lapje grond. Vierhonderd vierkante kilometer, om precies te zijn. Voor Australische begrippen maar een klein bedrijfje, maar ik vond het indrukwekkend genoeg. Hij houdt schapen en geiten voor wol en vlees, en verbouwd zijn eigen fruit en groenten. De supermarkt is niet bepaald in de buurt, en als je iets wilt eten; zul je daar zelf voor moeten zorgen. Volgens Mark móest ik een keertje mee, want veel Australischer dan Mick's bedrijf zou het niet worden. En dus stapten we vorige week in de auto, op weg naar wereldstad Yunta. Een hotel annex pub en een Shell, is alles wat Yunta te bieden heeft. En Mick's bedrijf natuurlijk. De oprijlaan was iets langer dan die in de Neerlandse voortuintjes; na 45 minuten over het erf te hebben gereden, kwamen we eindelijk aan bij de zogenaamde homestead. Of huis, zoals we dat in Nederland zo poëtisch omschrijven. Na de avond gezellig bij het kampvuur (zonder marshmallows, mét bier en roasted lamb) te hebben gezeten, hebben we de swags uitgerold. Een swag is een typisch Australische uitvinding. Het is een soort van grote waterdichte slaapzak, waar je een matrasje en deken/slaapzak instopt. Geen tent, je slaapt nog steeds wel in de openlucht, maar je kunt alles tegelijkertijd oprollen en vlak voor gebruik weer snel uitrollen. Je hoeft dus geen tent op te zetten, maar hebt altijd een bed bij je. Zie foto voor een iets duidelijker beeld. De volgende ochtend zijn we met Mick en boerderijhulp Finn over het erf gereden om de waterreservoirs te controleren. Over het hele erf staan verscheidene windmolentjes, maar het water moet regelmatig worden gecontroleerd. De dieren weten waar ze het water kunnen vinden, maar als er iets niet werkt, sterven ze binnen een dag aan uitdroging. Vooral tijdens de zomermaanden, als de temperaturen hoog oplopen. Alles werkte naar behoren, en dus konden we de rest van de middag de boel eens van dichtbij bekijken. Het is zó groot, het is bijna niet voor te stellen. Uren rijden, over je eigen erf. Veel kangoeroes en emu's gespot, en konijnen. Heel veel konijnen. Ze zijn door de Britten naar Australië gehaald, en vernielen alles. Australiërs zijn dus niet zo onder de indruk van de beestjes, en zien ze liever dood dan levend. Het konijntje dat vlak voor ons liep en de fout maakte stil te blijven staan, eindigde diezelfde avond aan het spit.

Na een hele dag de meest spectaculaire landschappen en uitzichten te hebben gezien, werden de swags ‘s avonds uitgerold rond een van de vele dammen op het erf. Tijd voor een typisch Australische bezigheid: vissen naar yabbies. De netten hadden we vlak voor zonsondergang uitgegooid, en 's avonds bij het kampvuur hebben we yabbies gegeten. En konijn. Een yabbie is een kreeftachtig beestje, niet veel groter dan een centimeter of 15. Ze smaken niet verkeerd, al zit er niet veel vlees aan het beestje. 's Avonds vlak naast het kampvuur geslapen (het is KOUD in South Australia) en nog steeds keelpijn van het rook inhaleren. Het was een leuk weekend, en ik ben nog steeds erg onder de indruk van de grootsheid van het land. Dat is iets wat we in Nederland echt niet kennen, en wat hier eigenlijk de normaalste zaak van de wereld is.

Momenteel ben ik in Adelaide, waar ik een paar dagen blijf om de laatste dingetjes te regelen voordat de reis kan beginnen. Ik heb een aantal weken geleden een tweeweekse reis geboekt naar Darwin, de meest noordelijke stad van het land. Vanaf a.s. maandag reis ik met een groep in een bus (jaja, het is weer zover), dwars door het hart van Australië naar het noorden. De zogenaamde Outback is enorm, en het wordt een fantastische reis. We starten in Adelaide, en gaan onderweg van alles bekijken. Flinders Ranges (nationaal park), Coober Pedy (ondergrondse stad), Uluru (die welbekende oranje rotsformatie), Kata Tjuta, Kings Canyon, Alice Springs, Kakadu National Park. The whole shebang. En woestijn, HEEL veel woestijn. Uiteindelijk komen we na een reis van 3000km aan in Darwin, waar ik een paar dagen zal blijven. Vervolgens vlieg ik op 12 oktober naar Cairns, aan de Oostkust. Daar ga ik mijn nieuwe reisgenote voor de komende maanden ontmoeten. De Limburgse Elmy heb ik ‘ontmoet' op een reisforum, en we hebben het plan opgevat om in de Greyhound bus (iets avontuurlijker dan de georganiseerde reizen) de Oostkust af te reizen. Dit betekent dat we een busticket kopen, en in- en uit kunnen stappen waar we willen. Het plan is, om van Cairns naar Brisbane te reizen, en vervolgens naar Sydney te vliegen om een paar dagen de stad te bekijken. Tasmanië wil ik erg graag zien, dus mocht het financieel allemaal lukken, dan hoop ik daar ook nog een dag of 7 naartoe te kunnen gaan. Ik eindig mijn reis in marvelous Melbourne, vanwaar ik op 27 december terug naar Nederland vlieg.

I'm excited! Het wordt zo mooi; van de woestijn naar de tropische Oostkust, en alles wat daar tussenin zit. Eindelijk! Goed, tijd om te gaan slapen.

Karin

P.S.: Foto's zijn weer te vinden op: http://melburnian.myphotoalbum.com/