Hi,

De afgelopen maand is er behoorlijk wat veranderd: stage is afgelopen, en Melbourne heb ik verruild voor countrytown Clare. Inmiddels ben ik alweer twee weken op het platteland, en voelt het alsof Melbourne heel ver weg is.

Drie weken geleden heb ik mijn stage afgerond. Het was een leuke tijd, en de laatste paar weken zijn voorbij gevlogen. Na afscheid te hebben genomen van stagebegeleider, huisgenootjes, Dutchy Marit en huisbaas + familie, ben ik op het vliegtuig naar Adelaide gestapt, een stad(je) zo'n 800km vanaf Melbourne. Een week voor vertrek had huisbaas Vivian een afscheidsfeestje voor me georganiseerd, thanks mates! Erg gezellig diner, compleet met feesthoedjes en (overgebleven) kerstversiering.

Na een vlucht van amper een uur stond ik met m'n 16-kilo-zware-backpack (wat een drama, die dingen) laptop, en rugtas in Adelaide, en ben ik met de bus verder gereisd naar een hostel midden in de stad. Bagage gedumpt, en op naar het centrum. 'Stad' zou ikAdelaide trouwens niet willen noemen, in vergelijking met Melbourne is het een gehucht. De sfeer is er heel anders, mensen zijn vriendelijker (ze GLIMLACHEN zelfs naar je) en het is er heerlijk gemoedelijk allemaal.

Het voordeel van een kleine stad is ook, dat je eigenlijk geen openbaar vervoer nodig hebt, je kunt overal gemakkelijk naartoe lopen. De eerste dag heb ik voornamelijk wat geslenterd, foto's gemaakt en boodschappen gedaan. Vreemd om ineens alleen te zijn; ik ben toch wel gehecht geraakt aan mijn huisgenootjes en Melbourne, kwam ik achter. Maar in Adelaide zijn best een aantal leuke dingen te doen. Hahndorf is een Duitse nederzetting niet ver vanaf Adelaide; en waarom ik daar nu per se naartoe wilde: no idea. Na een half uurtje in de bus te hebben gezeten (het rotding bijna nog gemist ook) stapte ik uit bij een winkelstraatje in the-middle-of-nowhere. In alle reisgidsen wordt Hahndorf neergezet als the-place-to-be, maar ik snap het enthousiasme niet helemaal. Er valt he-le-maal niets te beleven, tenzij je dure souvenirs (lees: koeienbellen) wilt kopen. De scones en cappuccino zijn er wel goed, trouwens. Dat was ook gelijk het hoogtepunt van mijn bezoek aan Hahndorf. 's Middags besloot ik naar Glenelg te gaan, een buitenwijk van Adelaide, gelegen aan zee. In de Australische versie van RTL Travel werd Glenelg Beach als één van de mooiste stranden van Australië genoemd, dus dat beloofde wat. I agree: het is ook een mooi strand. Glenelg is een populaire wijk, en er zijn veel hotels en restaurantjes te vinden. In 1857 werd de pier gebouwd, die gebruikt werd door vissers, en om goederen te laden en te lossen. In 1943 werd de pier door een storm verwoest, en een tijdje later herbouwd. De ‘nieuwe' pier staat nog steeds overeind en is te vinden aan het eind van Jetty road, een leuk winkelstraatje. Na een fijne strandwandeling, ben ik nog even langs Jetty road gelopen, en heb goedkope schoenen geschoord. Awesome.

Het South Australian Museum is een schitterend oud gebouw, en huisvest verscheidene exhibities. Ik heb me er bijna drie uur vermaakt. Het mooie van de meeste Australische musea is, dat de toegang gratis. Good on ya, Australia. Biodiversity Gallery, fossielen, Pacific Cultures Gallery, de halve Australische fauna staat in de vitrines opgesteld; er is een hoop te zien. Ook is er de grootste Aboriginal-cultuur tentoonstelling van het land te vinden: erg mooi. Er is gelukkig nog iets bewaard gebleven van de eeuwenoude cultuur. Na het museum eindelijk verlaten te hebben, ben ik naar de Botanische tuinen gelopen. Ook altijd leuk, zo'n oase van rust midden in een stad. Deze tuinen waren minder indrukwekkend dan die van marvelous Melbourne, maar zeker het bezoeken waard. De tuinen werden in 1857 geopend, Versailles schijnt één van de inspiratiebronnen te zijn. The Palm House, een enorme kas, is in 1875 geïmporteerd uit Bremen en staat middenin de tuinen te pronken. In de kas zijn een aantal bloemen en planten uit Madagaskar te bewonderen.

En toen was het Adelaide avontuur alweer bijna afgelopen. Mijn bus naar Clare, waar ik de komende maanden werk, vertrok pas aan het eind van de middag, en dus had ik nog even tijd om het één en ander te doen. Nog maar een museumpje. Want dat is gratis. Dus op naar het Migration museum. Don't ask why, het leek me gewoon leuk. Ik ben er achtergekomen dat ‘dé Australiër' niet bestaat, het zijn in feite allemaal geëmigreerde Europeanen. Het beeld dat meeste mensen van ‘de Australiër' hebben, is dat van een Crocodile Dundee/Steve Irwin type: een über stoere, hoed(-met-kurken-om-vliegen-te-verjagen) dragende kerel, die blootsvoets door de bush slentert en over ieder beestje en bloemetje wel iets te melden heeft. Nah. Tachtig procent van de Australiërs woont in de steden, waardoor je de Aussies eerder moet typeren als city slickers. Dit bush-type beeld is natuurlijk voornamelijk door henzelf gecreëerd, waarschijnlijk omdat je er leukere films over kunt maken.

Goed, het Migration Museum dus. Was erg leuk, het gaf een goed beeld van de huidige bewoners. Er was een exhibitie te zien die zich richtte op de stroom van ‘nieuwe bewoners', die in de jaren '50 en '60 Australië als het beloofde land zagen. Leuk om te zien hoe mensen zich het nieuwe land eigen maakten door een stuk eigen cultuur mee te nemen; denk aan recepten, huis-tuin-en-keuken apparatuur etc. Home is where the heart is. De diversiteit heeft enorm veel invloed gehad op het hedendaagse Australië: door de vele culturen is het een beetje a-bit-of-everything geworden. Ook werd er wonderbaarlijk genoeg een eerlijke kijk op de Aboriginal geschiedenis gegeven, en de invloed die de blanken hebben gehad. Over het algemeen verzwijgen ze dat hier liever. Goed, het was dus een interessante ochtend, en veel tijd was er daarna niet meer over. De bus moest ik halen, helemaal omdat er maar eentje per dag vertrekt richting Clare. Dus maar weer teruggegaan naar het hostel, rot backpack naar het busstation gesleept, en drie uurtjes later arriveerde ik in Clare, waar ik opgehaald werd door mijn nieuwe bazen: Vicky en Mark.

Clare is een klein dorpje gelegen in de Clare Valley, één van de oudste wijnregio's van Australië. Vanaf 1840, toen de eerste Ieren en Britten arriveerden, wordt er wijn geproduceerd. De Riesling wijn is hier ‘geboren', maar er worden nog veel meer wijnsoorten geproduceerd in de regio. De omgeving is schitterend, groene heuvels zover je kunt kijken. In het dorpje Clare ben ik dus uitgestapt, en zijn we met de auto verder gereden naar Bungaree Station, 12km buiten het dorp. Bungaree Station is een boerderij annex toeristen accommodatie en wordt al generaties lang door de Hawker familie gerund. Vicky is een zesde generatie Hawker, en runt met verloofde Mark de toeristenbusiness. Vicky's broer Ed houdt zich bezig met de boerderij en alles wat daarbij komt kijken. Er kunnen in totaal 88 gasten worden gehuisvest, in verschillende oude gebouwen op het erf. Bungaree Station is eigenlijk een klein dorpje, ze hebben zelfs hun eigen kerkgebouwtje. Alle gebouwen zijn erg oud, en door Vicky's moeder gerestaureerd. De Courtyard apartments werden bijv. vroeger gebruikt als paardenstallen, en in de Shearers Quarters werden lang geleden de schapenscheerders geherbergd. Veel geschiedenis dus. Ik werk samen met Vicky en Mark, en heb verschillende taken. Bedden verschonen, tuinieren, schoonmaken, dieren voeren (herten, schapen, honden, tamme kangoeroe Milo, paarden en een scheelkijkende kat). Vorige week heb ik 340 schapen gevaccineerd. All in a day's work. Oh, we hebben ook bettongs. Don't worry, ik had er ook nog nooit van gehoord. Het zijn kleine Australische diertjes die in het wild niet veel meer voorkomen; een soort van megahamster die springt als een kangoeroe en ook een buidel heeft. Vreemde creatie.

Direct na aankomst heb ik kennis gemaakt met de familie, en hebben we samen gegeten. Goodbye city, hello countrylife! De mensen zijn erg aardig, en ik heb het naar mijn zin. Al moet ik wel zeggen dat de overgang Melbourne-Clare behoorlijk groot is. Maar ik ben in feite een plattelandsmeid, dus ben alweer helemaal gewend aan het boerenbestaan en geniet er echt van. 's Ochtends samen ontbijten (porridge, scrambled eggs en vegemite) en 's avonds samen koken. Homemade muffins, zelfgemaakte pasta; het is fantastisch. Ik ben inmiddels de beste pastamaker van het land, en kan zelfs fatsoenlijke koffie zetten. En de wijn is hier fijn! Ik ben het gaan waarderen, 's avonds tijdens het eten een echt South Australian wijntje drinken is niet verkeerd. Met Vicky en Mark ben ik vorige week naar verschillende wijnproeverijen in de omgeving geweest. Ook zijn we naar een ome geweest die cider produceert, één van de weinigen in Australië. Vicky en Mark hebben me verschillende dorpjes in de omgeving laten zien, en we hebben geluncht in een oude pub in Mintaro, een historisch dorpje. Daar hebben we Martindale Hall bezocht, een kasteeltje dat gebouwd is door Britten die hiervoor speciaal werden ingehuurd, en na het afronden van de klus weer naar Engeland vertrokken. Een erg mooi gebouw, helemaal in oude glorie hersteld. Een gedeelte van Australische klassieker ‘Picnic at Hanging Rock' is hier op locatie gedraaid. Een geslaagde roadtrip, erg leuk om zo wat van de omgeving te zien.

Het afgelopen weekend heb ik over het erf gewandeld. Met 2200 hectare grond tot je beschikking, kun je lopen tot je erbij neervalt. Wilde kangoeroes, vossen, herten en galah's (een kaketoe soort - galah wordt hier ook als scheldwoord gebruikt, als in ‘stommeling'), je komt van alles tegen. Het fijne is hier vooral, dat ik 's ochtends niet wakker word van de treinen die langs mijn slaapkamer racen, maar van vogeltjes die een leuk deuntje zingen. Not bad.

Ik ben van plan hier een maand of drie te blijven, en ga daarna nog een aantal weken reizen. Waarschijnlijk begin ik met de route Adelaide - Alice Springs, om vervolgens de Westkust af te reizen. Tasmanië en Sydney staan ook hoog op de verlanglijst, dus vervelen ga ik me vast niet.

Goed, tot zover mijn nieuwe avonturen. Bedankt voor jullie berichtjes, altijd erg leuk om van jullie te horen!

Liefs Karin

P.S. Ik kan helaas geen foto's meer op deze site zetten, en heb dus naar een alternatief moeten zoeken. Vanaf nu zijn foto's op de volgende website te vinden:
http://melburnian.myphotoalbum.com/