G'day,

Na een reis van meer dan 4000km ben ikvorige weekaangekomen in Cairns, een stadje inde staatQueensland. De reis Adelaide-Darwin was schitterend, en ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Om het verhaal enigszins beknopt te houden: de hoogtepunten.

Op 29 september stond weer het welbekende touringcar busje voor de deur. De eerste (noemenswaardige) stop was Quorn, ‘gateway to the Flinders Ranges'. De Flinders Rangesis een van de oudste gebergtes ter wereld, en de afstammelingen van de Adnyamthanhastam (betekenis: ‘rots volk') wonen er nog steeds. De ranges waren een absoluut hoogtepunt van de reis wat mij betreft. Wandelschoenen aangetrokken, en op naar de Dutchman's Stern. De klim was zwaar, maar het uitzicht maakte veel goed. Volgens ontdekkingsreiziger Matthew Flinders lijkt het gebergte op het achtersteven van een Nederlands zeilschip, vandaar de naam. Rare jongens, die Britten.

Wilpena Pound ligt in het hart van de Flinders Ranges en is een gebied dat erg geschikt is voor het maken van wandelingen. Na weer een pittige klim, was het uitzicht wederom spectaculair. Er is naast mooie uitzichten ook veel Aboriginal rockart te vinden, sommige van deze rotsschilderingen zijn duizenden jaren oud. Aboriginal kunst is erg gewild, en er zijn hier dan ook erg veel gallerijen te vinden.

Outback Australë is eigenlijk waar deze reis om draaide, en de volgende dag lieten we de beschaving dan ook achter ons. ‘Outback' is een verzamelnaam voor het enorme stuk ‘niemandsland' in het hart van Australië. De Europeanen wisten zeker dat er een oceaan in het midden van het land (lees: woestijn) moest zijn, en de enorm intelligente ontdekkingsreizigers gingen dan ook vol goede moed op pad. Zelfs de zeilboot werd meegenomen, want dat hele stuk teruglopen hoeft natuurlijk niet als je ook kunt varen. De oceaan werd helaas nooit gevonden, en veel pioniers vonden de dood in de woestijn door een gebrek aan water en voedsel. Ook de ongenadige temperaturen werkten niet echt mee: op sommige plaatsen kan het oplopen tot 55 graden. De 200.000 wilde kamelen hebben er weinig last van. Aan het einde van de 19^e eeuw kwamen de Afghanen de slightly stupid Europeanen een handje helpen: op de kameel werd geprobeerd het land te doorkruisen. Niet echt een succes, en dus lieten de Afghanen de kamelen vrij. De beesten schijnen behoorlijk hard te kunnen rennen, en worden tegenwoordig verkocht aan Arabische landen om hun enorme snelheid.

De woestijn is behoorlijk indrukwekkend. Uren en uren rijden door een gebied waar bijna niemand woont. De natuur is schitterend; het heeft de afgelopen maanden veel geregend, waardoor de woestijn in bloei staat momenteel. Kangoeroes, de eerdergenoemde wilde kamelen, roofvogels: er valt veel te zien. Hoe verder we naar het noorden reisden, hoe roder het zand werd. Wat mij betreft toch wel het ‘echte' Australië. Onderweg kom je zo nu en dan dorpjes (of eigenlijk: benzinestations) tegen, waar je een smerig bakje koffie en een ijsje kunt kopen. En kunt tanken natuurlijk.

Coober Pedy is ‘DE opaal hoofdstad van de wereld'. Een bizar stadje midden in de woestijn, waar in het verleden veel opaal werd gevonden. Er zijn in Coober Pedy een aantal films opgenomen (Priscilla Queen of the Desert, Mad Max) en het voelt ook echt als een filmset. Coober Pedy betekent trouwens ‘witte man in gat', en dat is best een goede beschrijving. Er wonen zo'n 3500 mensen, voornamelijk fortuinzoekers. Het dorp bestaat uit een hoop zand, planten en bomen vind je er bijna niet. Op een bewoonster na, die koste wat kost een voortuin wilde. De tuin is er gekomen, een groen lapje grondmiddeninde woestijn. Het hebben van een tuintje kost wel wat: het vrouwtje moet maandelijks $700 betalen om haar tuin van water te kunnen voorzien. Omdat het vooral tijdens de zomermaanden walgelijk warm is (50-55 graden) wonen de meeste inwoners van Coober Pedy onder de grond. In de rotsen hebben ze hun huisjes uitgehouwen, en het is er een stuk aangenamer dan boven de grond. De gemiddelde temperatuur is er het hele jaar door niet hoger dan 25 graden. De highlights van het dorp: de begraafplaats, de mijnen, de opaal shop en John's Pizza bar. De mijn tour was wel bijzonder, en ik heb nog een poging gedaan omsnel rijk te worden. Helaas geen opaal te vinden. Oh well.

Na de nacht in bruisend Cooper Pedy te hebben doorgebracht, gingen we de volgende dag vroeg op weg naar HET Australische icoon: Uluru. De welbekende oranje rotsformatie in het midden van het land. Vroeger heette het gevaarte Ayers Rock, maar nadat de Aboriginals hun land weer terug hebben gekregen, is de naam veranderd. Uluru it is. De bekende rots wordt jaarlijks door een half miljoen toeristen bezocht. Op de postkaartjes ziet Uluru er niet vreselijk groot uit, maar in werkelijkheid is ie 3,6 km lang en 348m hoog. Veel mensen willen 'the rock' beklimmen, maar voor de Anangu, de Aboriginal eigenaren van het land, is het een heilige plaats. Op de rots staan wordt dus niet zo gewaardeerd. Er zijn 35 (koppige) toeristen gestorven tijdens het beklimmen van Uluru, voornamelijk aan hartaanvallen. De rots is vreselijk steil en het is bloedheet momenteel. Het beklimmen van de rots wordt nog steeds wel toegestaan, omdat gevreesd wordt dat toeristen anders niet langer willen komen. Eenindrukwekkende tocht van 9,3km om de rots heen is volgens mij niet minder indrukwekkend. Van dichtbij ziet Uluru er toch wel erg mooi uit. De avond daarvoor zagen we de zon ondergaan achter de rots, de volgende ochtend weer vroeg opstaan voor de zonsopgang. Pretty beautiful.

Kata Tjuta wordt een beetje overschaduwd door Uluru, maar is wat mij betreft net zo indrukwekkend. Een groep van 36 knalrode koepelrotsen, zo'n 35km vanaf Uluru. Kata Tjuta betekent 'veel hoofden' en is net als Uluru een heilige plaats voor de Aboriginals. We hebben een wandeling van 2,6km gemaakt, echt schitterend. Watervallen, beken en mooie uitzichten; I like Australia.

Kings Canyon is was een van de vele hoogtepunten tijdens deze reis, of Watarrka, de Aboriginal naam van het nationale park. Hoge rotsen (sommige 250m), en de mooiste uitzichten die ik tot nu toe heb gezien. Het rode hart van Australië is zo mooi! De temperaturen lopen inmiddels wel weer hoog op; dus voor het maken van wandelingen is het aan te raden zo vroeg mogelijk te vertrekken zodat je de ergste hitte voor kunt zijn. Op sommige plaatsen werd gewaarschuwd voor 50 graden, en de zomer is nog niet eens begonnen. Namen als Heart Attack Hill (no lie)maken de lange wandelingen er trouwens ook niet gezelliger op.

En toen zat de eerste helft van de reis naar Darwin er al weer op. De afstanden zijn zo enorm, we hebben alleen de eerste week al 3000km gereden. Fantastisch om de oneindige woestijn aan je voorbij te zien trekken, ik vond het echt schitterend. Zo had ik me Australië voorgesteld. De laatste stop van de eerste helft van de reis was Alice Springs, een dorp middenin de woestijn. Alice heeft 30,000 inwoners, en is de grootste stad binnen een straal van 1500km. Het dorp heeft behalve een marktje enhet Royal Flying Doctors Service Museum weinig te bieden, maar na de best zware eerste week, konden we twee dagen uitrusten in boring Alice. Poolse reisgenoot Milena liep bedbugs op (door een gebrek aan hygiëne word je de hele nacht gebeten door kleine beestjes en zit je onder de rode vlekken/bulten), Italiaans reisgenootje vergat dat ze voor de volgende dag een nieuwe tour had geboekt en verknalde hierdoor bijna haar hele reis, en het personeel van het hostel was ronduit asociaal. Alice Springs sucks. That's all I can say about that.

Na twee dagen Alice Springs was het tijd voor het vervolg van de reis. Tussen Alice Springs en Darwin valt niet heel veel te beleven, de hoogtepunten waren de Devils Marbles en Katherine Gorge. Geologen geloven dat de ernorme stenen zijn gevormd door water erosie, de Aboriginals denken dat het de Regenboog slang was die de Devils Marbles creëerde. Hoe dan ook: de enorme stenen zijn mooi.

Nitmiluk (Katherine Gorge) deed me denken aan Zuid-Frankrijk: hoge rotsen, diepe kloven. Er wordt hier veel aan watersport gedaan, maar wij hebben de wandelschoenen maar weer eens aangetrokken. Fijne uitzichten, het was een leuk tochtje.

Eenmaal in de Top End aangekomen, zat de 2-weekse reis er helaas al weer op. Ik zou nog pagina's vol kunnen schrijven over de Magnetic Termite Mounds, Florence Falls, de Aboriginal Tour, de krokodillen rivier cruise, Litchfield National Park, Aboriginal Rock Art in Ubirr en de Barramundi Gorge, maar ik houd het maar bij de hoogtepunten. Oh, over Kakadu National Park moet ik nog wel even iets vertellen, zo mooi! Zo'n 150km vanaf eindpunt Darwin vind je Kakadu National Park, het grootste nationale park van Australië (19,804km2). Je vindt er meer dan 1600 plantensoorten, 75 reptielen soorten en minstens 10.000 insecten varianten. Tijdens het 'wet season' (regenseizoen: november-maart) zijn veel gebieden onbegaanbaar. De hoogtepunten van Kakadu zijn twee watervallen: Jim Jim en de Twin Falls. Ze zijn alleen te bereiken met de 4WD. De Twin Falls zijn 150m hoog en je wordt, na de wilde 4WD rit, met een bootje over de rivier gezet, vanwaar je nog een km over rotsen moet klimmen om de watervallen te bereiken. Zwemmen is niet verstandig in verband met krokodillen.

De erg lange klim naar de Jim Jim Falls is een avontuur op zich. Hoge rotsen, vrijwel geen wandelpad. Zelfs ik ben na de lange, warme tocht in het water gesprongen. Nee, geen krokodillen gezien.

Na dagen door the Outback te hebben gereisd, kwam de beschaving weer in zicht. Darwin is een niet vreselijk interessant stadje waar vooral veel wordt gefeest; na de lange rit door de woestijn is dit voor velen het eindpunt. Met Britse reisgenoot Penny heb ik in Darwin veel te veel cappucchino gedronken, gewinkeld, en afscheid genomen van de groep. Na twee dagen Darwin ben ik naar Cairns(Oostkust) gevlogen, vanwaar ik in drie weken met Nederlandsereisgenote Elmy naar Brisbane reis. Inmiddelsreizen wealweer eenweek samen, en zijn wemomenteel in Airlie Beach, Queensland.Maar daar de volgende keer meerover.

groet,

Karin

P.S.Sorry: geen foto's deze keer. Mijn laptop heeft het begeven enikmaggeenfoto's uploaden in dit internetcafe. Ik probeer het binnenkort ergens anders.