Nog acht weken, en dan zit mijn stage er alweer op... Een half jaar lijkt lang, maar is ongelofelijk snel voorbij.

De afgelopen maand heb ik kangoeroes geaaid (kansloos, ik weet het), de Great Ocean Road gezien (moooooooooooi...!), én ben ik nog een keertje naar Grampians National Park geweest.

Jeetje, ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik verontschuldig me nu alvast maar voor (weer) een veel te lang bericht. Een aantal weken geleden ben ik met Dutchie Marit naar Healesville Sanctuary geweest. Een dierenpark in de Yarra Valley, zo'n 40km vanaf Melbourne. Ik heb niet zo heel veel met dieren achter tralies, maar dit park is wel een beetje bijzonder. Healesville Sanctuary huisvest namelijk meer dan 200 soorten typisch Australische beestjes. Inheems is eigenlijk het woord geloof ik. Kangoeroes, koala's, wombats, emus, dingo's, vogelbekdieren etcetera etcetera. Aangezien ik nog steeds geen kangoeroe van dichtbij had gezien, zijn we uit pure wanhoop maar naar Healesville Sanctuary gereisd met bus en trein.

Meet Tinker. Een kangoeroetje dat door mensen is grootgebracht. Baby kangoeroes (ze worden hier joey's genoemd) hebben natuurlijk een enorm hoog schattigheidsgehalte, maar worden, zoals dat gaat, groter. Of heel veel groter. Zo ook Tinker. Tja, en wat doe je dan; als je erachter komt dat de ooit o-zo-lieve joey ineens een echte kangoeroe blijkt te zijn! Dilemma, dilemma. Healesville kreeg ‘m cadeau, en nu weet arme Tinker niet meer precies waar z'n plek is. De andere kangoeroes hoeven ‘m niet, en dus struint het beest maar op z'n gemak een beetje rond in z'n eentje. Voordeel van een tamme kangoeroe: die kun je aaien! En dat hebben we dus gedaan. M'n Australische huisgenootje lachte me vierkant uit toen ik het haar vertelde. ‘Only four-year-olds do that!' Right. Ik vond het stiekem best leuk. Lekker zacht velletje, ook. Ze kunnen trouwens wel behoorlijk hard trappen. Een aantal weken geleden stond het volgende nieuwsbericht op internet: 'Jogger knocked out by kangaroo'. In Canberra, de hoofdstad, werd de beste man op klaarlichte dag door het rotbeest voor z'n hoofd geslagen. Toen hij weer bijkwam, was skippy ‘m gesmeerd en kon meneer jogger afgevoerd worden naar het ziekenhuis.

Koala's zijn überlief, al maken ze heeeeeeeeeeele rare geluiden. Later meer daarover. Ze vreten eigenlijk alleen maar eucalyptusbladeren, waar veel vocht in zit. Daarom hoeven ze bijna nooit te drinken, en slapen ze gemiddeld 18 uur per dag. Saaie beesten, eigenlijk.

De Tasmaanse duivel is ook zo'n maf inheems beest. Hij eet z'n prooi (wallabies, lammeren, vogels) letterlijk met huid en haar op. Z'n naam heeft hij waarschijnlijk te danken aan het feit dat zijn puntige oortjes rood worden zodra hij kwaad wordt, of aan het bloedstollende geluid dat hij maakt. Cutie.

Ok, nog eentje dan: de dingo. Een verwilderde hond, die waarschijnlijk door mensen als huisdier is meegenomen, lang geleden. Ze houden van schapen, en kunnen er tig opeten in één nacht tijd. Boeren zijn dus iets minder dol op het rode hondje. Uit frustratie hebben de farmers dus maar een hek aangelegd, om het probleem op te lossen. Niet echt een succes, maar Australië heeft nu wel mooi het langste hek ter wereld: het ding is 5320km lang.

Ik moet een beetje terugkomen op mijn vooroordelen wat dierenparken betreft: Healesville is erg mooi. Ik had niet het idee in een aangelegd park te zijn; well done. Erg leuk om de Australische flora en fauna eens van dichtbij te zien, al is het dan in een park.

En toen was het Pasen. Vier dagen vrij! Marit en ik zouden in eerste instantie een surflesje nemen, maar dat plan groeide uit tot een drie-daagse-reis. Van de surfles is nog niks gekomen, maar de Great Ocean Road en Grampians National Park maakten een hoop goed.

Met Bunyip Tours (ja, we waren lui en zijn met 22 andere toeristen in een bus gestapt) hebben we op 2,3 en 4 april een tof tripje gemaakt. Georganiseerde reizengaan eigenlijk tegen mijn principes in: het is niet echt avontuurlijk, en die bus-met-levensgroot-reismaatschappij-logo maakt het er ook niet spannender op. Maar goed, het is me eigenlijk best meegevallen.

Een Bunyip is trouwens een mythisch wezen, dat zich volgens Aboriginals verstopt in moerassen en mensen eet. Just so you know.

Dus met reisleider Adam (mafketel), twee Amerikanen, twee Britten, een Libanees, een Mexicaan en 15(!) Aziaten (we're so lucky) op weg naar Grampians National park. Na een rit van drie uur begonnen we aan een wandeling door de bergen. Erg mooi! Het blijft indrukwekkend. Eindbestemming was Halls Gap, het enige dorpje in het nationale park. Lunchtijd. Sandwich met vlees of vis. Thanks mates. Vegetariër: no more! Het is hier vrijwel onmogelijk om je aan je principes te houden wat dat betreft; ik had doorgegeven dat ik vegetariër ben, maar dan eet je toch wel vis? Nope. Brood met tonijn dus.

Met huisgenoot Rachel en haar familie heb ik de Grampians al eens eerder gezien, dus ik zal niet teveel in herhaling proberen te vallen. Brambuk Cultural Centre vertelt over de (trieste) Aboriginal geschiedenis, met name die van de Zuid-Australische stammen Jardwadjali and Djab Wurrung. De Grampians worden door hen ‘Gariwerd' genoemd, een naam die langzamerhand een beetje wordt overgenomen. Het cultureel centrum probeert de Aboriginal cultuur levend te houden en speelt tegelijkertijd een belangrijke rol in werkgelegenheid voor Aboriginals. Het centrum wordt dan ook helemaal gerund door de locale Aboriginals. Op naar the jaws of death (zie vorige post). In een poging bijgelovige toeristen een beetje gerust te stellen, zijn de rotsen recentelijk omgedoopt tot ‘the balconies'. Tsss...

De Mackenzie waterval is een van de grootste Grampians trekpleisters. Zelfs tijdens hevige droogte bleef het water hier maar stromen. De waterval is een meter of 30 hoog denk ik, en is leuk voor de welbekende toeristische kiekjes. Tijdens het paasweekend was het er vreselijk druk, wat dan weer een beetje jammer is. Als toerist wil je natuurlijk geen andere toeristen tegenkomen... Tja. De honderden traptreden hebben iedereen de rest van het weekend stramme benen bezorgd, maar ik heb toch maar mooi de Mackenzie Falls gezien.

En toen was dag 1 alweer voorbij. Slaapzakken waren al gereserveerd, en dus op naar de Wilderness Lodge, middenin het park. Wat een feest, kamperen! Hobbelend over een zandweg op weg naar het terrein, dat behoorlijk in de rimboe ligt. Kangoeroes, magpies en kookaburras; lang leve de Australische fauna! 's Avonds in de gemeenschappelijke outdoor-kitchen gebarbecued, en ik moet zeggen: het was gezellig. Leuke gesprekken gevoerd, prachtige zonsondergang, en heeeeeeel veel sterren gezien. (op het platteland lijken het er ontelbaar meer te zijn dan in de stad) Door het gebrek aan luchtbedden een lichtelijk oncomfortabele nacht gehad, maar ach; het was hoe dan ook een feestje.

Volgende ochtend snel alles inpakken, ontbijten, en op naar de Great Ocean Road. Een 243km lange kustroute die kort na WO1 is gebouwd door teruggekeerde soldaten, ter nagedachtenis aan hun omgekomen makkers. Dertien jaar heeft het geduurd voordat de ‘road' af was, maar ze hebben er wat moois van gemaakt. Het bezichtigen van de Great Ocean Road werd in ons geval opgedeeld in twee dagen. De eerste dag stond de Shipwreck Coast op de planning, de tweede de surfkust. Eerste stops: Bay of Islands en Bay of Martyrs. Schitterende uitkijkpunten, zo mooi dat ik niet weet hoe ik het moet omschrijven. Misschien kan ik het beste naar de foto's verwijzen, om toch een beeld te geven, so to speak. De naam ‘Bay of martyrs' zegt veel over de geschiedenis, het woeste kustgebied heeft veel scheepslieden, immigranten en gevangenen het leven gekost. De ruwe zee, dikke mist en het gebrek aan vuurtorens maakten het een gevaarlijk gebied. Meer dan 50 schepen zijn hier vergaan. De bekendste is Loch Ard, maar daar kom ik later op terug.

Next stop: London Bridge (originele naam...) De bridge was tot 15 januari 1990 deel van de klif op het vasteland, maar het stuk rots dat de twee delen met elkaar verbond, stortte in. Tot die tijd was het dus mogelijk om op de ‘bridge' te staan, en dat gebeurde die bewuste dag ook. Twee toeristen stonden fijn op de London Bridge van het uitzicht te genieten, terwijl de boel instortte en ze vervolgens drie uur vastzaten. Er moest een helikopter uit Melbourne komen om hen te redden. Niemand raakte gewond, maar het heeft destijds heel wat tijd en moeite gekost om de politieman er telefonisch van te overtuigen dat de brug toch echt in elkaar was gestort.

De Twelve apostles. Het waren er ooit twaalf, maar nu zijn er nog maar 8 ‘apostelen'. De andere vier zijn in zee gestort. De grootste Great Ocean Road trekpleister: en dat was te merken. Letterlijk honderden toeristen die zich liepen te verdringen voor een leuk kiekje. Volgens de lokale bevolking is de Bay of Islands minstens even mooi, en ik ben het met ze eens. De Bay is helemaal niet zo toeristisch, omdat het zo'n 60km bij de Twelve Apostles vandaan is, en de meeste mensen voornamelijk voor de Apostles komen. Ik vind ze om eerlijk te zijn een beetje overgewaardeerd. Wel erg mooi hoor, maar niet veel specialer dan de andere Great Ocean Road rotsformaties.

Hup, weer in de bus en verder. Loch Ard Gorge. Een baai vernoemd naar een schip dat in 1878 vanuit London na drie maanden ein-de-lijk in Australië was aangekomen, maar aan het einde van de reis helaas tegen de rotsen aanknalde en zonk. De 51 opvarenden waren aan het feesten om de aankomst in Australia te vieren, maar vergaten blijkbaar dat een schip bestuurd moet worden. Sukkels. Negenenveertig mensen vonden de dood, maar de 18-jarige Tom Pearce spoelde aan in de baai, wat zijn leven redde. Eva Carmichael, een Ierse die met haar hele familie naar Australië emigreerde, redde het eveneens. Dappere Tom hoorde haar om hulp roepen en riskeerde zijn leven door terug te zwemmen en haar te redden. Hoe ontroerend allemaal. Natuurlijk werden ze verliefd. Helaas wilde Eva, een rijkeluiskind, niet met leerjongen Tom trouwen. Maar de baai is mooi.

De laatste stop die dag: de Gibson Steps. Vernoemd naar ene Hugh Gibson, een kolonist die de boel wat toegankelijker wilde maken. Thanks mate. Een mooi strand, erg fijn voor de heerlijk toeristische plaatjes.

Oh, de jillaroo baan! Helaas is het niet doorgegaan; ik had met de beste man afgesproken hem te ontmoeten in Melbourne, maar moest toevallig net dat ene weekend werken. Bummer. Dus de ontmoeting ging niet door, en ik heb tot op heden niets meer van hem gehoord. Aardige, betrouwbare gozer. Anyway, ik heb inmiddels weer behoorlijk wat mailtjes verstuurd naar cattle stations in heel het land, en ga ervan uit dat ik binnen nu en acht weken wel een baantje vind.

Het is lastig om een jillaroo job te krijgen, omdat ik op paardrijden na, over weinig boerderij skills beschik.

Waar was ik gebleven. De great Ocean Road. De tweede nacht hebben we fijn tussen de koala's gekampeerd. De beestjes zien er vreselijk relaxed uit, maar maken een ongelofelijke rotherrie.

Zodra de zon ondergaat, worden ze wakker en schrik je je kapot van het geluid dat uit die kleine strotjes komt. Gelukkig waren we gewaarschuwd. 's Avonds rond het kampvuur marshmallows geroosterd met een paar Ieren, erg gezellig. De volgende dag weer vroeg op, inpakken en verder naar de Surfcoast. Voordat we die bereikten hebben we nog een wandeling gemaakt door een regenwoud, awesome. Heel veel ‘magic mushrooms', reisleider Adam verbood ons Nederlanders om ze op te eten. We hebben een reputatie om trots op te zijn. Onderweg hebben we verschillende stops gemaakt in de dorpjes Apollo Bay, Lorne en Torquay: voor het kopen van surfspullen kun je er je hart ophalen. Het was erg druk overal, ieder jaar wordt tijdens het paasweekend een groot surfevenement in Bells Beach georganiseerd: Rip Curl Pro. In Lorne weer een boterham-met-tonijn gegeten, en genoten van schitterende uitzichten: Teddy's Look out en Mount Defiance (heerlijk opbeurende naam). Zie foto's. Eén van de laatste bezienswaardigheden was Airey's Inlet: een vuurtoren. Voor ons Nederlanders niet bijster bijzonder, maar Australië is reuze trots op ‘The White Lady'. In de jaren '80 en ‘90 is hier de Australische kinderserie ‘Round the Twist' op locatie gedraaid, de omgeving is schitterend. Eenmaal in Torquay aangekomen, zat de reis er alweer op, helaas. Het was wat mij betreft erg geslaagd. Na drie maanden in Melbourne te zijn geweest kijk ik echt uit naar het reizen, Australië is zo mooi! Ik vind Melbourne een erg fijne stad, en ik voel me hier ook wel thuis: maar er is zoveel meer te zien. En het is vreselijk druk: als je gewend bent aan een Fries dorp, is Melly toch wel even wat anders.

Righto, genoeg gekletst. Tijd om af te sluiten.

Karin