G'day mates,

Alwéér een maand voorbij... Time for a new story.

Stage. Het was druk druk druk de afgelopen maand! Voor de BBC moest een documentaire die vorig jaar afgerond is, verkort en aangepast worden. Een leuk project, ik heb me voornamelijk bezig gehouden met het bekijken van al het gedraaide materiaal, door zestig DVD's (versneld) te bekijken, om vervolgens daar weer een selectie uit te maken. De naam van de docu is ‘Kohonas', en is in november 2009 hier in Australië uitgezonden. Het gaat over cabaretier Simon Palomares, in de jaren '60 is hij met zijn ouders van Spanje naar Australië geëmigreerd. In de documentaire gaat Simon terug naar Spanje, waar zijn vader inmiddels weer woont. Daar probeert hij uit te zoeken wie en wat hij nu eigenlijk is: Spaans of Australisch. In Australië wordt hij gezien als de Australiër met de Spaanse naam, in Spanje is hij de Spaans sprekende Australiër.

Goed, daar gaat het dus zo'n beetje over, maar de BBC wilde een verkorte versie; dus de helft van de bestaande documentaire moest geschrapt worden. Ook moest er wat materiaal bijkomen. Na niet-gebruikt materiaal opgezocht te hebben, heb ik met mijn baas, en Simon en zijn zoon een aantal extra scènes opgenomen, wat vervolgens in de edit suite door een professionele editor gemonteerd is. Het was leuk om het hele proces van dichtbij mee te maken; behoorlijk intensief allemaal. Het eindproduct hebben we gelukkig voor de deadline in kunnen leveren, en een paar weken daarna is de documentaire door de BBC uitgezonden. Missie geslaagd. De nieuwe naam van de (verkorte) documentaire is trouwens ‘Back to my Roots'.

Een paar weken geleden ben ik voor het eerst in mijn leven naar een musical in theater geweest. Mijn theaterbezoek had behalve de entertainment factor nog een reden... Flying Doctors acteur Robert Grubb speelt mee! OK, ik geef het toe: ik ging puur en alleen naar de musical voor Robert Grubb. Mijn (jeugd)held. Hij speelt Harry Bright in Mamma Mia!, een erg leuke musical trouwens. Helemaal omdat de liedjes niet vertaald worden, ik moet er niet aan denken om anderhalf uur lang naar Nederlandse ABBA versies te luisteren. 'Jij bent de Dancing Queen, jong en lief, nog maar zeventien. Dancing Queen, koningin van de hele scene, oh yeah!' Nah. Anyway, ik vond het briljant, mijn leven is compleet. Oh, I met Robert Grubb, too! Ik beloof het: ik ben echt niet een groupie, maar deze kans kon ik niet laten schieten. Erg aardige man, hij had een beetje haast want hij moest zijn vrouw ophalen. Hij heeft mijn Flying Doctors DVD box gesigneerd, ik heb een paar leuk foto's gemaakt, en we hebben even staan kletsen. Yep, I love him.

Ned Kelly: dé volksheld van Australië. De beste man is al 130 jaar dood, maar de herinnering aan hem alive and kicking. Hij werd in 1855 in Victoria, Australië geboren. Zijn vader was een Ierse crimineel, die in 1843 verscheept werd naar Australië. Wat een voorrecht. Hij trouwde met Ellen, samen kregen ze 8 kinderen, waaronder Edward ‘Ned'. Ned en zijn familie hielden wel van een beetje vertier, en werden in totaal van 18 verschillende misdrijven beschuldigd. Ned had ook wel veel pech, toen hij op het gestolen (wist hij niet) paard van een vriend reed, werd hij aangehouden en beschuldigd van de diefstal. Compleet onschuldig was de familie niet altijd hoor, er werd regelmatig wat vee van boeren in de omgeving ‘geleend', en tijdens aanvaringen met politie trok Ned graag zijn pistool om een paar smerissen aan flarden te schieten. Ook was het beroven van banken een fijne Kelly-family hobby. In zelfgemaakte harnassen (44kg per stuk) gingen ze de corrupte autoriteiten te lijf: de ultieme Australische underdog. Of een koelbloedige moordenaar, een crimineel. De meeste Australiërs zijn in ieder geval dol hun versie van Robin Hood. In Glenrowan, een dorpje in Victoria, liep de Kelly-groep (waar inmiddels ook een paar van Ned's vrienden bij waren aangesloten) in de val. Politie was onderweg, en ze konden geen kant op. De Kelly groep werd overmeesterd, en op Ned na, overleefde niemand van zijn club het vuurgevecht. Op 11 november 1880 werd hij in de gevangenis van Melbourne opgehangen. Beschuldiging: het doodschieten van een agent.

Er zijn 600 boeken over de Kelly familie geschreven, en het verhaal is vaak verfilmd. Goed, dat was weer een stukje Australische geschiedenis. Wat ik eigenlijk wilde vertellen, is dat ik naar de Old Melbourne Goal ben geweest, de beruchte/beroemde gevangenis waar Ned zijn laatste dagen moest slijten, en waar hij uiteindelijk ter dood is gebracht. Het lichtelijk lugubere gebouw is nu een museum, en wordt drukbezocht door toeristen. De gevangenis is tussen 1841 en 1845 gebouwd, en werd in 1924 gesloten. Er zijn in totaal 135 veroordeelden opgehangen. Van een aantal van hen zijn de ‘deathmasks' bewaard gebleven. Een gipsmasker, dat na het overlijden werd gemaakt zodat ‘psychologen' konden onderzoeken of de grootte en vorm van de schedel misschien iets te maken konden hebben met de criminele aard van de persoon in kwestie. Hoe diepzinnig allemaal. Ze geloofden er heilig in, destijds. De afgietsels zijn goed bewaard gebleven, en het is best raar om al die gipshoofden op rij te zien. Een beetje griezelig. Na het Ned Kelly toneelstuk dat opgevoerd werd door een actrice (het Kelly verhaal verteld door moeder Ellen), besloot ik dat ik lang genoeg in een gevangenis was geweest. Het is fijn een vrij mens te zijn.

Op zondag 25 april ging 's ochtends om 5.00u de wekker. ANZAC Day! De Australische versie van 4 mei - dodenherdenking. ANZAC staat voor ‘Australian & New Zealand Army Corps', de naam voor de gezamenlijke troepen. Op 25 april 1915 begon de aanval op het Turkse schiereiland Gallipoli, veel Australiërs en Nieuw-Zeelanders zijn hier gesneuveld. En dat wordt op 25 april o.a. herdacht. Vroeg opstaan dus, want om 6.00u begon de ceremonie in de stad, bij the Shrine of Remembrance (zie vorige post).Met Rachel ben ikdoor eennog slapendestad naar het oorlogsmonument gefietst. Bij the Shrine was het trouwens wel erg druk, maar oh-zosaamhorig.

Er werd iets verteld door een ome die ik niet kon zien door de mensenmassa, er werd een gedicht voorgelezen en een koor zong een aantal liederen. Waaronder natuurlijk de volksliederen van Australië en Nieuw-Zeeland. Best indrukwekkend, helemaal omdat de zon nog niet op was, en we dus in het aardedonker, met the Shrine of Remembrance op de achtergrond, opeengepakt stonden. Op zich niet vervelend, want het was steenkoud. Nadat de zon was opgekomen, hebben Rachel en ik een bak troost gehaald in een bizar rustige stad; winkels waren nog niet geopend en de meeste mensen bleven bij the Shrine rondhangen. Om 9.00u begon de optocht in hartje stad: senioren in oldtimers, jongeren met vlaggen, doedelzakverenigingen en militairen. Ik vond het wel interessant. Niks mis met vaderlandsliefde, op z'n tijd. De optocht begon in Swanston Street, en eindigde weer bij the Shrine of Remembrance. Daar werden 's middags een aantal speeches gehouden. Na het maken van minstens 300 foto's, zijn we maar meegelopen naar the Shrine, en hebben daar nog een tijdje staan kijken. Aan het einde van de ochtend konden we geen oldtimer meer zien, en dus zijn we maar weer fijn naar Toorak gefietst. De speeches die na ons vertrek begonnen, heb ik comfortabel thuis vanaf de bank meegemaakt.

Oh, ik heb een baan! Na minstens 30 mailtjes te hebben verstuurd naar allerlei bedrijven, heb ik dan toch een job gekregen. Ik ben er erg blij mee: de tijd begon toch wel te dringen, en het geld op te raken. Ik ga werken in Clare, een dorpje in South Australia; 837km bij Melbourne vandaan. Op een boerderij die gedeeltelijk omgebouwd is tot (toeristen)accommodatie, Bungaree Station genaamd. Mijn taken zullen o.a. bestaan uit het klaarzetten van ontbijt/lunch/diner, het verschonen van bedden, het begroeten van gasten, grasmaaien, met de (toeristen)kindertjes dieren voeren etc. etc. Veel verschillende taken dus. Ze hebben 4000 schapen, 40 koeien, 80 herten, een paard, een pony, 6 honden en een kat, dus ik geloof dat ik me niet hoef te vervelen. Ook zijn er veel wilde kangoeroes, herten en konijnen in de omgeving te vinden; dus dat wordt reuze gezellig. Ik verblijf op de boerderij zelf, en eet met de familie mee, dus dat is allemaal prima geregeld. Op 6 juni vlieg ik van Melbourne naar Adelaide, waar ik een paar dagen blijf om de toerist uit te hangen. Vervolgens reis ik op 9 juni met de bus verder naar Clare, waar ik rond 11 juni kan beginnen met mijn nieuwe baan. Awesome. Ik heb er erg veel zin in, het werk lijkt me erg leuk en South Australia schijnt een schitterende staat te zijn. Ik heb ook besloten langer in Australië te blijven dan gepland, na een maand of drie in Clare te hebben gewerkt, is het tijd om het verdiende geld uit te geven aan reizen. Er is zoveel dat ik wil zien, ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik heb een paar weken geleden mijn terugvlucht gewijzigd: op 27 december 2010 arriveer ik om 9.45u weer in Nederland. Dat betekent dat ik na het werken in Clare nog een maand of vier heb om te reizen. Ik word een rasechte toerist; backpack is al aangeschaft. Hoera!

Brighton is dé jetset wijk van Melbourne. De huizen zijn er belachelijk groot, en de wijk heeft een eigen ‘Royal Yacht Club'. Afgelopen weekend was het tijd voor een bezoekje, vond ik. Met de trein is het een half uurtje reizen, wat voor Australische begrippen om de hoek is. Brighton heeft een gunstige ligging: pal aan het strand. Niet vervelend, en dus ben ik langs het strand naar de ‘Yacht Club' gelopen, en ben me in Sandy's Beach Kiosk te buiten gegaan aan junkfood. Heerlijk, toerist zijn. Ik was eigenlijk op zoek naar dé Brighton trekpleister: bathing boxes. Kleine, houten huisjes die in 1862 geïntroduceerd werden en waarvan er inmiddels 82 nieuwe zijn gebouwd. Back in the days werden ze gebruikt door badgasten, nu is het een statussymbool. I.p.v. de badgasten, zijn het nu de egotrippers die zo'n houten-hutje-zonder-ramen aanschaffen, om er vervolgens weinig anders mee te doen dan pronken. De rolls-royce past er niet in, dus waar ze ‘m wel voor gebruiken; ik weet het echt niet. Om er eentje aan te kunnen schaffen moet je wel een aardig zakcentje hebben: per stuk kosten ze $200.000 (€140.000). Kijken is gratis, en dat is wat ik heb gedaan. Na kilometers te hebben omgelopen, vond ik de hokjes eindelijk aan de andere kant van het dorp. Het leuke is, dat de eigenaren enorm hun best hebben gedaan om er een vrolijk geheel van te maken; alle 82 zien ze er compleet verschillend uit. Felle kleuren, heeeeeeel veel felle kleuren. Teletubbie land: eat your heart out.

Dit was geloof ik mijn laatste Melbourne-bericht, over een aantal weken kan ik meer vertellen over Adelaide, South Australia en Bungaree Station. See ya!

Karin